13.56u : ATTENTION!!! De rode lichten springen aan. Daar lig je dan in de finale skiff licht op het belgisch kampioenschap. Een profcontract sinds November. Trainingsstages in Font Romeu, Sevilla en Varese. 90% van het publiek denkt dit wordt een makkie voor Obreno. Zelf weet je dat het gevoel in skiff tijdens de schiftingen de dag ervoor dik kl*te was en besef je dat dit geen makkelijke wedstrijd zal worden.
De groene lichten springen aan. GO! We zijn vertrokken. Al vanaf de eerste slag voelt het zwaar en krijg ik moeilijk schwung in mijn roeien. Het is niet aangenaam roeien. Ik vind geen comfortabel ritme, zit nooit op mijn gemak. Na 1500 meter (denk ik) lig ik in derde of vierde positie. Arne en Gilles liggen een ruime boot voorop (op zich is alles nog speelbaar). Vooral de goesting om nog meer af te zien, na 1500 meter werken als een brabants trekpaard, in mijn skiff en erachter aan te gaan ontbreekt mij. Ik staak de strijd. Mijn tempo en kracht zakken ik laat ze gaan. Dit jaar geen belgisch kampioen skiff licht.
Gespaard voor de dubbel zeker? was een veel gestelde vraag achteraf. Het enige juiste antwoord was Nee. Daar was ik absoluut niet mee bezig. Ik laat met niet met opzet verliezen om later op de dag (3 uur later tijd genoeg dus om te recuperen van een zware inspanning) fris aan de start te liggen van de dubbel wedstrijd. Ik weet dat het geen voorbeeld gedrag was. Maar ik kom absoluut niet voor mijn plezier een halve minuut na de winnaar (Arne) binnen. Ik train zoals het mij gevraagd word , let op mijn voeding, zorg dat ik op tijd in mijn bed lig, slikte ongeveer honderd pillen de afgelopen week en dronk een 5 tal liter rode bietensap. Wat kan een mens nog meer doen? Zijn best!! Inderdaad (en dat heb ik niet gedaan). Mijn excuses hiervoor. Stoppen tijdens een wedstrijd doe je niet hoe slecht het ook gaat. Ik zal het nooit meer doen. Ik was geen voorbeeld voor de jeugd.
Om dan nog maar te zwijgen wat onze opa nu niet moet denken van ons. Die man kan het al moeilijk snappen dat roeien ons beroep is en dan komt hij voor de eerste keer in zijn leven naar een roeiwedstrijd kijken en ziet hij zijn kleinzoons op geruime afstand van de winnaars binnen sloffen. In zijn tijd moest er ongetwijfeld harder gewerkt worden om de kost te verdienen.
Al die trainingen de afgelopen maand en toch nog zo slecht presteren is het allemaal nog wel de moeite om door te doen? Al die keren dat ik in de winter om 6.30u in de sneeuw ging lopen, al die powertrainingen, al die frietjes waar ik neen tegen zei waarom? Ten eerste UITERAARD is het de moeite om door te doen en ten tweede de toekomst zal uitwijzen waarom al die opofferingen goed waren. Mijn geloof in onze missie (goed presteren op het WK in bled) is nog steeds (olympisch) vurig aanwezig!!
Ook mijn dubbelpartner had een niet zo succesvolle skiff wedstrijd (alhoewel hij is toch even door het beeld geflitst op sportweekend)
Gelukkig hadden we beiden later op de dag nog een kans om ons iet wat gedeukte imago wat te ontblutsen. De laatste wedstrijd van de dag was de dubbelzwaar. Velen dachten toch dat we ons gespaard hadden tijdens onze skiff wedstrijden dus dit mocht geen probleem zijn. Ze hadden deels gelijk. We hadden ons NIET gespaard tijdens onze skiff wedstrijden maar het was inderdaad niet echt een probleem om de titel in dubbel zwaar mee naar de BTR te nemen. Toch nog een positieve noot om het weekend mee af te ronden.
Dit weekend hebben we ook wat prijzen uitgedeeld. Hieronder zie je enkele van de de prijsbeesten. In respectievelijk volgorde: Arno Leurs, Ruben De Gendt, Mathieu Foucaud en Hannes De Reu
Zalig Pasen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten